Avizenin içindeki lamba misali
aydınlatırsın bütün geceyi
eğlenecek yer arayanlar susar...
oysa kimse düşünmez lambayı
parlayan yüzündeki gülüş değil
parlatan tavandaki süs hiç değil
uyanmamış gecenin kahramanı...
Kesilen elektrik misali
karanlık çöker ansızın duvarlara
tavana dikiliverir bütün gözler
lambayı arar yakaran sesler...
düşünmeye başlar zavallı avive
kristal toplar mı gecenin cümbüşleri
yoksa birden fazla sayılan yüzler mi
üzüntünün sebebi ne şimdi?
Aydınlanan duvar misali
ışıklar savrulur sağa sola
yarım kalan yüzler geri gelir
az önce üzülenler onlar değil gibi
eğlenceye dalar gider kalabalık
anlar her şeyi saf akkor lamba
bir anlamı yoktur aydınlatmanın...
sadece gündüzün taklitidir...
Atan sigorta kutusu misali
lamba artık hiç yanmaz olur
duvarlar artık aydınlanmaz...
gözyaşlarıdır sessizlik denize sıfır yalının
anlamaz kimse durgunluğun diğer yüzünü
lamba artık yansa da kendine yanar
başkaları aydınlansa da kendine...
doyumsuz sessizlik dile gelmiştir
karanlıktan yeniden doğmuştur...
M.B.
S