Her gün farklı pencereden bakmama rağmen hayata , anlam veremiyorum bir çok şeye..
Oysa, her gün, aynı her şey !
Belki de aynı olması rahatsız eden..
Dalgın bakışlarıma maruz kalıyor kimi gözler..
Kabullenmek ve alışmak bu olsa gerek..
Gidiyordu, hızlı adımlarla ilerliyordu zaman..
Kimse görmüyor !
Ya da, görmek istemiyor..
Umursamamazlığın dibi bu olsa gerek..
Birileri hep mücadele ediyor..
Tüm güç ve azimle çağırıyorlar..
Duyumsayan yok..
Sonrası mı ?
İnsanlığa dağılan..
Dram ve hüzün..
..
©mumışığı
H