Ne menzilimin önüne gayret edilirse eğer düze inecek ihtimal zincirleri,
ne de akıl melekelerimin med cezir güzergahlara kanat gerdiğinde av olmasına aldırmayan kalbim yavaşlatır beni.
Kanımın devranı aslen ensemde kol gezen ölümün gelişi kadar hızlıdır.
Bilirim.
Bir yol ki damarlarım,
seyyahların,
aşkla kaybolan dervişlerin, içi kum dolu çarıklarında gezinir.
Rüzgara selamlı bir tepeden alımlı çalımlı hoş bi' seraba,
kan da
evvelsiz ve ahirsiz harp üzre çatılan karanlığa öyle gel
sahibem.
Geceleyin ansızın toprağa düştüğünde cemre,
üstüne biçilen kefenle üşüdüğünde bir mevsimin soğumuş cesedi,
son soluğunda kıvranan dudağa sürülsün diye gel,
esirliğimin gizi.
Kaynağından kevseri getir avcunda,
ab-ı hayat suyunu,
yaz kıtlık cezasında hükmüme kalemi!
Gözü görmesin gökte kartalın ,
lal olsun vatanında feryad-ı bülbülün dili.
©yokum
A