Vakti Seher Çanakkale'de,
Bütün alınlar secdede.
Yalnız iki asker nöbette,
İki vücudu asker...
Yani vücutları nöbette sadece.
Yoksa süngüleri bile açılmış semaya dua etmekte.
Hava ayaz, toprak ıslak.
Gözyaşlarıyla ıslanan bu toprakta,
Bugün yeni bir umut yeşermekte.
Dün gece gebermeyen küffar, topla tüfekle.
Bugün avuç avuç dua ile gebermekte.
Sen sanır mısın ki onlar cephede yalnızdılar,
On sekiz bin alem Mehmetçiğin yardımına koştular. Yok yok top değil kucakladığı Koca Seyit'in,
Bir tesbih tanesi o hoca Nasrettin'in.
Alırken Çanakkale'yi ön saf'taki Orhangazi,
Hiç bırakır mıydı düşmanla baş başa bizi.
Donanmayı maneviyeyi indirdi de denize,
Yetişti imdadımıza Hazreti Fatih bile.
Mehmedi Bican Ahmedi Bican Hazretleri,
Indirdiler düşmanın göğsüne manevi hançeri. Etmeseydi duayı anası Yahya çavuşun.
Yapılabilir miydi şanlı müdafaası Ertuğrul koyunun. Tembihledi zabitler, tembihledi Salaten Tüncina'yı Bilenler okudu bilmeyenler getirdi tekbiri Hüdayı.
Gün geçtikçe azaldı mavzerimiz mermimiz,
Ama hiç eksilmedi kalpten Vatan sevgimiz.
İmandandı çünkü imandandı vatan sevgisi,
Onu bu kalpten çıkarıp kim atabilir ki .
İşte bu iman da ayakta tutan bizi,
Ve bu imandı kurutan düşmanın İliğini.
Bu imanla getirdi küfarı dize,
Aç kulağını Avrupa ders olsun bu size.
Bitti derken büyük gaza dönüp giderken eve,
İşitildi bir seda dönünce cihadi Ekber'e
Meğer cihad'ı Eskarmış bu cihadı Ekber evde
Allah'ım sen bizi nefse Muzaffer eyle.
©
H