Bu gece yıldızlar ışıldatti.
odamı loş ayazıyla, herkes gitmişti
sanki! kimse kalmamıştı.
Sokağın başındaki o parkta.
Ayın, yıldızın gölgesinde,
Bir çift dost aradım dertleşecek,
Selam söyleyecek, kelam
Edecek arayan yoktu, soran yoktu.
Yalnızlığıma bir hal olmuş ta
Efkârlanmış ta, türkü tutturmuş.
Kendi kendine bağırır çağırır,
Velvele eder dururdu.
Sessizlik çökmüş dağlar
üzerine duman duman belirmişti.
Kar beyazı gelinliğinde kalmıştı.
Düğünün izi, alnına yazılmış kara yazı.
Duvağında rengi solmuş gibiydi.
Karanlık güneşten medet umdukça
Düğüm düğüm sökülmüş dağılıp
Yerlere saçılmış mücevheri,
Gerdanlığı pusu kurmuş,
Duvara yaslanmış ölüm gibi süslenmişti.
Ne verilen sözler tutulmuştu.
vaktinde hepsi unutulmuştu .
Samimiyet, hoşgörü zaten kalmamıştı.
Nazende gibi.
©ebrulimsi_
E