Dün bitti ser!
Bugün var
Atıyorsa kalbin ve yaşıyorsan
Yok işte gerisi…
Bütün ifadelerimi ve imalarımı, ruhuma taşıdım
Yüzüm boş bir levha artık, geçtim huzurdan.
Şimdi huzur en çok evleri dağılanlara lazımdır
Evlerden topladığım çocukluğumla
Şimdi ellerime kurdum kalbimin kentini
Evsizim.
Pazartesileri ve perşembeleri alıyorum selamını.
Kutsal günlerde ve gecelerde Rabbini terk eden ben
Bir peygamberim de yok saçlarımı okşaya…
Bir dedem, şeyhim ya da mamostem!
Buldum ama mezarımı
Bir tepede, hiç gitmediğim.
“sterke bawer”’e git’ dedi Maveria
yalvardım götür beni diye:
Ölüsü tepelerde olanın değil, şerefi çukurlarda olanların yad’ı haramdır!
Ben bunu öğrendim en çok kıyamlardan.
Yüzüm bundan boş işte, ser!
Hüznüm bundan tepelere vurgun!
Ben anılmaya değecek bile değildim
Ah andı beni Rabbim!
Andı da, şimdi çektiğim acılar kadar kulum!
Kaybolmasaydım
Dağlarının kokusu gelmezdi bana
Dün bitti ser!
Bugün var
Atıyorsa kalbin ve yaşıyorsan
Yok işte gerisi…
©shortcut
S