Yaşıyorum hiç yoktan varlığım la
varlığım nitekim yok gibi
iki zaman arasında kaldığım
savaşıyor um gelen tüm acılar la
ömrüm iki nehir in arasında
oradan oraya akıp gider
umutların ardı sıra kabus
düştüm karanlık bir kuytu ya
sessizliğim çığlık olur kurşun gibi
patlıyor bir mermi azınlığın da
paramparça yüreğim toz bulut
karışıyor gökyüzü bulutlara sanki
yaşanmaz hal çekilmez derde
yaşamak denirse eğer buna
uykusuz gecenin ardı sabah
izler kalır bıraktığım dünden geriye
doğmayan güneş im ve yarınlar
yarına tebessüm etmem oysa
almış başını gidiyor yalnızlığım
birazdan söner tüm yanan ışıklar
©aşıkcihan
C