İthaf: Bilinmeyen dünyanın bilinmez yolcularına...
Otobüse bindik gidiyoruz.
Herkes son durakta inecek.
3 gün beraberiz yolcularla.
Otobüs kalabalık,
Hem de çok...
Sarı ışık!
Adamların kavgasını dinliyorlar.
Protesto ediyorlar.
Çocukları duyan yok!
Ağlamaktan çocukların sesi kısıldı!
Herkeste takılı kulaklıklar.
Bir gün geçti...
Hiç kimse farkında değil zamanın .
İnenler oluyor fakat binenler daha çok.
Kimisi ayakta durmaya çalışıyor,
Kimisi düştü, kimisi düşecek.
Renkli binaların önünden geçiyor otobüs,
Yeşil ışık!
Tünele giriyoruz.
Bir gün daha geçti...
Bugün son gün.
Ama kimsenin haberi yok.
Ya da herkes unutmuş zamana inat.
En mutlu, ağlayan çocuklar!
Onlar gökyüzüne hasret...
Yağmur yağıyor.
Otobüs ha durdu ha duracak.
Baston sesleri açılacak kapıda bekliyor.
İnsanlar derin uykuda.
Hem de çok...
Kimileri bilmeyecek rûyâda olduklarını.
Kimileri üzgün, verimsiz geçirdikleri bu dünyadan.
Kimilerinin yüzünde gül tomurcukları açtı açacak!
Kimileri kararsız...
En kötüsü de bu ya işte!
Olanları, olacakları kestiremeyenler silsilesi.
Kırmızı ışık!
Otobüs durdu.
Uyuyanlar uyandı.
Bekleyenler indi.
Otobüs boşaldı.
3 günlük şu dünyadan geriye sadece;
Sessizliğin sesi ve
Kirli bir otobüs kaldı...
©evvah
E