Kalk, rüya bitti artık,
Hayat, yaşanabilir sandığın bir bataklık,
Baktığım her yüzde aynı ifade,
Aynı kaygı, aynı tasa, aynı keder,
Yoruldu iyice düşlerim, mutluluğu resmedemiyor gülüşlerim.
Bir dünya şimdi düşünelim,
Savaşlarla yorulmuş, açlıklarla insanları yok olmuş, sevgisizlikle yoğrulmuş,
İnsanlığı yok olmuş,
Gerçeklerle yaşanan geçmiyor öteye acıdan,
Ve belki bir ders çıkartılır onca anıdan,
Manzara hep aynı,
İnsanlar yiyişmekte birbirini daha çok yemek için,
Soruyorum şimdi, sonu ölümse niçin ?
Ya ben bu dünyaya fazla geliyorum,
Ya o bana, çok fazla, çok garip.
Metin özcan
M