Hasılı Aşk,
Ölü bir deniz gibi sevdamın kıyılarında.
Hadi yar al kendini gecelerimden.
Zaten uzak bir düştü benimki,
Ertelenmiş zamanlara resmedilirken mavinin imkansızlığı,
Nice şiirler sevdana hüküm giymişken,
Ezberlediğim acılarla gözlerinde tükenmek,
Ve meçhul bir izbede seninle el ele..
İşte böyle can dediğim,
Yetim çocuklar hüznünde,
Kahır yüklü gölgeme, çokca sahiplik etmişken bedenim,
Mevsim çömezi haziran son bahara uyanır.
Oysa mutluluğu çoktan rehin bıraktım bilinmeyen şehrin emanetçisinde.
Ve senden habersiz,
Adından acılar türetiyorum şimdilerde.
Yaşamak,
Kör bir sancıdır sol yanımda,
Dönüşsüz bir türkünün sesinde yitip giden.
Yollarına,
Başımı yaslayıp ölümün yamacına,
Bunca acıyla yoldaş olmuşken ben,
Sen kaç benim kalabalığımdan.
Ve bir hüzün şafağında,
Sesini sil şiirlerimden.
Olmasın dönüşü gittiğin yolun,
Sonsuz bir gidişle,
Umutlara aç yüreğini,
Yüreğini topla yüreğimden..
Ben kaçmak isterken her şeyden,
Sana benzeyen bir şehir olur her yer.
Her yer öylece uzar gider.
Meğer ne amansız bir kadermiş,
Gözlerinin içinde tutuklu kalmak.
Lakin sevmiştim işte,
Her şeyden ve herkesten öte.
Sadece sevmişim seni.
Ama sen kendini sök düşlerimden,
Sök ve git şimdi !
Ayrılık gelmeden git sen..
Ve zamana not düşsün akreple yelkovan.
Yüzün kalbimin ortasında,
Yalnızlık yazgısı yeminim olsun ki.
Belki arınırım bir mezar kalabalığından,
Ben yine ben olurum..
Yağmurlu bir güz akşamı,
Hani olur ya !
Düş yorgunu bir martı gelipte hatırlatırsa beni,
Ziyan ömürler kucağında,
Kendine has ölümler büyüten,
"Bir deli kadındı" dersin.
Hadi git şimdi,
Git ki gözlerine " ayrılık " değmesin..
©
©külkeçisi
K