Derviş adam çok sevdi,
Çiçekler gibi güzel prensesi,
Düş'tü peşine düşmesine,
Saraya varıp bir demircinin
yanında çalışmaya başladı,
Bizim aşık derviş..
Hergün görecekti sevdiğini,
Nezaketli prenses ise,
Yanında bir prens ile,
Saraya gelecekti,
Adam bir düş gördü,
Ama yine bu düş'ü
hayra yordu..
Ve anladı ki;
Sabretmek gerek,
Kader onu prensese götürdü,
kim bilir prensesi de ona getirir,
Rabbine dua etti derviş adam..
Prensi düşmanlar öldürdü,
Prenses hikmet bu ya,
Dervişe aşık oldu,evlendiler..
İmkansız diye birşey yoktur,
Sadece gerçek sevgi vardır,
Ki bu sevgiyi imkana çeviren
Unutmayalım ki rabbimizdir..
Ş