Karşımda durur gözleri sert,
Düşman dediğin, sanki bir dert.
Ne kinini unutur ne öfkesini,
Her adımda büyütür nefretini.
Ses etmez, sadece bekler,
Sinsi bir gölge gibi peşimde gezer.
Bilir ki savaş, iki taraflı bir yara,
Ama yine de vazgeçmez, açar her defasında.
Bir söz etsen alev alır ortalık,
Barıştan uzak, hep çatışma yanık.
Oysa aynı toprağın evladıyız biz,
Aynı gökyüzü altında nefes aldık, hep aynı iz.
Fakat düşmanlık, bir perde gibi aramızda,
Ne sen beni görürsün, ne ben seni anlarım.
Bir gün gelir de biter mi bu kavga?
Yoksa sonsuza dek sürer mi bu kin dolu savaşın damgası?
©b.rtbgcc
B