Ve ikinci düdük sesi de duyuldu.
Karanlık ayak dolabı vakti
dik duran bir tabuta girmek gibi
kendimizi oraya kapatma|ıydık.
Öyle yaptım.
Gözlerimi karanlığa kapatıp
şapkamı düş kağıtlarının üstüne örttüğümü hatırlamaya çalışıyordum. Hatırlayamadım.
Sonunda üçüncü düdük duyuldu.
Kollar ayak dolabının dışına çıkmalıydı.
Her kural uyulmadan önce sevdirir kendini
zehrini saklayan mis kokulu zambak çiçeği gibi. Çıkardım kolumu.
Bu dört köşe kapak
canlandırılmış solucanlara sunulan kader kapısıydı. Oradan çıkan kolların sahipleri birazdan ya öleceklerdi ya da düşlerini unutup çıkacaklardı ayak dolabından
Her iki durumda da bir ıssırık acısı hissedeceklerdi. Unuttum düşlerimi...
H