Yetim şiirlerin kimsesizliğine and olsun ki
Bir şiirlik an kadar uzak
An kadar içimdesin..
Bir çok sırrımı verdim rüzgara
ve tozuna yüz sürdüğüm hercai kayalıklara !
Anka'yı uçururken kalbimin ritminde unutmasın seni diye
Hasretini Kaf'ın doruklarından gökyüzüne dinlettim
Karanlığın şerrinden tek kişilik bölündüm sabahlara
Bir ağacın gövdesine sensizliğin kadar çizdim çığlıklarımı
Ses vermedi mi..
Sen yoksan korkmayım diye,
Sıkı sıkı tembih ettim kendime
Kimsesizliğimi
Yağmurlarla okudum toprağa
Değmedi mi nefesine
Buz tutan baş kentimin sokaklarına gülüşünü yaktım
Yörüngemde
Bir yıldıza bakarak yürüdüm gözlerine
El vermedi mi..
Düş bahçelerinde gezinen özgürlüğüm
Sevecen bir çiçeğin tenindeki
Cennet kokusuna aşıktı
Bir ibadet gibiydi seni yaşamak
Gövdemde
Binlerce düş ölüsüyle sevişirken
Bir gül gibi üşüdüm yüreğine
Düşmedi mi..
©külkeçisi
K