Öldüm ben yalnız sana
Aşkım dile kalbim sana
vurgun yemiş deniz gibi
Yerinde durgunum sana
Gel gör aç dokun kalbime
istersen değil zorla girme
Sevecek halin' mi kalmadı
Yeterim ah kendi kendime
Değil bu yalnız kalışlarım
Çocukça hep aldanış larım
Şiir Yazmak gelince içimde
İki satıra gelmeden ağlarım
dağları dolansam yâr içine
kâr olup yağsam dar üstüne
taşlar örtük dışarıda fırtına
Sessiz esmez ah! şu öfkesine
kavuşmadan ölmek istemem
son kez gün yüzüyle görsem
istemesin ama birşey söylesin
ister ayrılık inan seni üzmem
birdaha çıkmam karşın a
bu son yâr herkez yoluna
devam etsin ister gitsin
elleri seçsin sevmem inadına
düşün bir gülü toprağından
nasıl ayırabilirsin ayıramazsın
bağlı çünkü gövdesi el değme
yarasına dikeni dir yarası çünkü!
CİHAN ŞENTÜRK
C