Bir kere düştüm,bin kere ayağa kalktım.
Bazen öyle bir ağır geldi ki kalbimin üstüne binen yükler,âdeta ruhumun çökmesine,bir enkazın altında kalmasına neden oldu.
Ben düştükçe yıkıldım,yıkıldıkca daha çok acı çektim ve bir o kadar da kırıldım,hayal kırıklığına uğradım.
Her gülümsediğimde bir acı otururdu yüzüme,her ayağa kalktığımda bir boşluk sarardı benliğimi daha çok kaybolurdum gözlerimin dalıp gitti yerde.
Neden bu kadar acı veriyor içimde ki bu şey,neden acıtıyor kalbimi neden dostum neden?!
Hiç mi kurtuluş yok,düşmekten,yıkılmaktan,öylece gitmekten ve sessizce ölüp yok olmaktan başka hiç mi bir dönüş yolu yok!..
Bilmiyorum! Acılarımla yalnızım,düşüncelerimde gezinip duruyorum her an,geçmişin izleri bende öyle bir etki bırakmış ki binlerce kez içimde ki düşüşten ve ölüp ölüp yeniden dirilmekten, çok yoruldum tek başıma ayağa kalkmaktan,tek başıma savaşmaktan.
Ağır geliyor koca bir yük gibi,ben ayağa kalktıkça daha çok düşüyorum ama kalbim alıştı artık bu yüklere,belki de eskisi kadar acıtmıyordur ben farkında olmasam bile.
©ruhumsiir
B