kaçar bir yaprak ağırlığından
savurur rüzgar sürgünlerini
kızarır sema mağrurluğundan
sakınıp saklanır mahur besteler
düşer çehreye öfke tohumları
süpürür hissizligini , durgunluğunu
öyle ki acımak doğar içinden
ezip geçmek doğar kimsesizleri
dagitmak ister kalemin gölgesini
eski püskü renksiz sayfalara
dökülmek ister bir ruh
birinin uğruna yollarına
bir ağıt yakar sabi
bir çiçek hiç sulanmadan solar
neşesiz kimseler doğurur ana
ölmeye yatarız dutlukta gece vakti
©kalemim.
K