sesiz bir duvar ördüm kendime
ne geçmeye çalıştım
nede geçenlere fırsat vermeye
yüreğimi koydum herşeye rağmen duvarlarima
bir bahar sevinci gibi yeşillendi varliginla
o kadar mutluydu ki göz bebeklerim
bozmasinlar istedim
sen yaslandin benim duvarıma,
sırtın koydun an, oh çektim varlığınla ,
uzun zamandır güvendiğim bir sırdaşım yoktu
sana öyle çok güvendim ki
kendimi sana yoldaş sandım
gün geçmeden birden ayaklandın
ne olduğunu düşünüp durdum
sonra sesiz bir çığlık gibi oldu etrafım,
sensiz kalınca birden korktum
sahiplenmistim derin bir duyguyla,
içim de koca hir yigin bıraktın
sormadın nasıl oldun diye
öfke kaplandı yüreğimi neden dedim neden
onca rüzgar esti dimdik durdum
kar kış geçti yıkılmadım
ama başka bir duvar bulduğunu öğrenince
toz duman oldum
parçalandı yüreğim her rüzgar çarptığında
devrildim nasıl olur dedim nasıl
ben ona iyi gelmedim mi
varligimla sarıp sarmalamadim mi
şimdi üzülmek bana mı kaldı
onun üzülecek hiçbir yeri yok muydu
onun kalbi taştan miydi
ben onu insan sandım
yanıldım.....
©sozucar
S