Insanin içi, kendine giden bir yoldur,
Ve bu yolculuk, toprak olup bitecek
Alıp verdiğin son nefesle.
Insan ki gidecek olduğu her yerde, aynı duygularla yeniden yolculuk yapar içindeki derinliğe.
Uzun uzun dalar gider, içindeki bitmek bilmeyen belirsiz dönemeçlere.
Ve o uzun yolculukta yeniden çıkmaz sokaklara uğrar insan.
Tekra başa dönmek yerine, tüm duvarları yıkmak ister içinde.
Taştan duvarlar olsaydı yıkılırdı elbet.
Ama varılan bu yol duygulardan bir duvardı.
Her kaçmak istediğinde, yeniden karşına çıkan bir duvar...
Her çözmek istediğinde, yeniden karışık dönemeçler gibi önünde duran bir duvar...
Òyledir işte, insanin içine yaptığı yolculuk.
Yolun sonunda aşılamaz duygulardan oluşan bir yolculuk...
Merve Baloğlu
M