Yine döndürdün beni yolumdan,
Kandırma kendini, sevmiyorsun.
Yalnızca öfkeni çıkartıyorsun!
Sevdalar senin yaşadığın gibi,
Girdiğin mekânlarda önüne gelen,
Kızlara aşk şiiri yazmak mıydı?
Ve ya,
Dışlayıp hatalarını üstüne atıp,
Haksızlığın zirvesine çıkmak mıydı?
Duygularımı sürekli saklamam gerektiğini,
Öğreten en büyük öğretmenim oldun sen.
Sen devam et eski aşklarının,
Koleksiyonunu yapmaya,
Aşka belirli bir sıfat bulmaya.
Sevgime bile manî oldun,
Sonra sevmiyorsun diye suçladın,
Düşlerimi bile gerçekliğinle kirlettin.
Diğerlerinden farklı sanmıştım seni,
Ve sen de dışladın beni,
Ve onlar gibi herkes gibi oldun.
Beni en çok yaralayan ise;
Seni affetmeye,seni sevmeye,
Devam eden birine,
İhanetlerini dizmen üst üste!
Oynama artık duygularımla!
Aşkı nefrete dönüştüren,
En başından beri herşeyi mahveden,
Tüm suçlu sensin!
Sen!
©şiiryazan.
Ş