En az konuşan duygulardan
ya da aşktan
genelde en duygusaldır.
Öyle çok düşünür ki duyguları
onun kafasında bunların bir tarifi,
bir şekli yoktur.
Duygular onun kafasında kurulmuş
çoğu zaman edebi ve hayal olan
ve asla karşısındakine söylenmeyecek cümlelerdir.
Bu cümleler asla mükemmel olmaz,
duygusal insanın aklında
hep bir eksiği, hep bir kusuru vardır.
Duyguları ve aşkı onun için yaşamın tek sebebidir.
Sadece aşkını düşünür boş zamanlarında,
hep karşısındakini yeterince sevemediğini düşünür,
aşkı için yaptığı en büyük fedakarlık bile
onun gözünde minicik,
hatta bir toz zerresi kadar değersizdir.
Ama tek ve küçücük bir hata
hemen kendinden şüphe etmesini sağlar duygusal insanın,
ne olursa olsun:
Belki unutulmuş bir doğum günü tebriği,
belki geç kalınmış bir yardım teklifi.
Her hatası kendine şüpheyle yaklaşması için bir sebeptir,
hatta sebepten öte fırsattır.
Duygusal insan kendine her zaman,
yedi yirmi dört işkence eder ve bunu hak ettiğini düşünür.
D