DÜZE

Dev bir çınar ağacının tepesindeki gaz lambasının gölgesinde yalnızlık...
Çınar ağacı ne kadar da yapayalnız değil mi?
O ihtişamlı gövdesi,ipekten saçları,toprağı sarmalayan bacakları ile...
Gölgesi olan yalnız olur mu hiç?
O zaman gölge mi yalnızdır,yoksa ışığın çarptığı cisim mi?
Bu bir delilik!
Hani diyoruz ya
Çok yalnızım!
Peki bunu kimin duymasını istiyoruz,kime haykırıyoruz?
Kim okusun diye bu kadar şiir?
Düşündürücü değil mi?
Aslında yalnız değiliz.
Biz bizeyken bile yalnız değiliz ki biz...
Bir takım deli tiyatrosunu andırır görüntümüz.
İstediğin kişiyi oynarsın,istediğin cevabı verir,istediğin şekilde sonlandırırsın...
Ama yalnız olamazsın çünkü umudun var!
Nasıl ki çınar ağacı zamanla büyüyorsa sende zamanla büyüyorsun.
Nasıl ki çınar ağacının tepesindeki gaz lambası onun ihtişamını gözler önüne seriyor onu geleceğe dair umutlandırıyorsa sende öyle umutlanıyorsun.
Unutma!
Umudu olan yalnız değildir!
©m.ozyurt0