Aslında insanın kalbinde kemik yoktu,
Ama en çok kırılan da oydu.
Sensiz geçen günler bana hep soğuktu.
Artık birine değer vermeye karnım doydu.
Ecel ve Emel ayrı anda aynı yerine atılan bir taştır.
Birine senin adını, diğerine benim adımı yazıp attım.
Ama ikimiz de kaybolduk, gözüm den akan yaştır.
Sende üzülme diye belki oradan kaçtım.
Sabah elim konuşur, geceleri sigaram.
Ama hiçbiri yüzüne konuşamaz.
Senin darbelerinle açılan bu yaram.
Bir daha kabuk bağlayamaz.
Sadakatim gömüldü dilime, sustum.
Olan herşeyi istemsizce kabullendim,
Şiirlerim de sana olan hasreti kustum.
Bir daha sana armağan değil bu bendim.
©ggurkann
G