Gökyüzünün kızılını sevmem
Bir ressamın hüzün dolu yorgunluğudur
Vedayı hatırlatır bana
El sallayanı olmayan hüzünlü bir vedayı
Sonra sonsuzluğu biraz
Çünkü her sonsuzluk yeni başlangıç değildir
Bazen bitişidir,
Sayfaları eksik bir romanın.
Hep bundandır iç çekişlerim
Bundandır yarım kalmışlıklarım
Ben vazgeçtim, bu son seferim
Aslına bakarsan yorgun herifin tekiyim
Sevmeye yorgun, beklemeye yorgun
Geçmişe yorgun, geleceğe yorgun
Hatta evet hatta gözlerine yorgun
Peki ya gözlerin bırakmazsa beni
İşte o zaman felaketim olur bilirim
Ateş çemberinde terler avuç içlerim
Bir damla suyu gözyaşlarımda bulurum
Ve kendimi kızıllıklara bırakırım
Eksik sayfalarım havada uçuyor
©beyazkent
B