Şiirleri yakmak istedim ıssız bir akşam saati.
Ne acıydı tutunduğum dalı, ellerimle kırmak.
Beni umut dağlarına bırakan o güvercinin kanadını kırmak, ne büyük günahtı.
Dolaşıyorum binlerce çıkmaz sokağı,
Bekliyorum ansızın evin kapısında belireceğin anı.
Güneş ufukta yine battı,
Kollarım ela gözlü bir adamın sarılmasına muhtaç kaldı.
Dolduramıyorum bu kimsesizler sokağını.
Yüzlerce insan geçiyor önümden,
Okşuyor masmavi gökyüzü saçlarımı.
Sen sanıyorum, senin olmadığını bilmek ne acı.
Bu boşluğu kapatmanın yok mu bir ilacı.
Çaresiz bir çocuk oluyorum, istiyorum sevgi baharını.
Beni bıraktığın o günü anımsamak, yüreğimde hapsolan en büyük acı.
İşte ben bu vakitler anlıyorum, ela gözlü adam rüyalarıma gelmeyecek olmalı.
©aftiel
A