derde düştüm kimse sormaz
gönül bir yara olur uslanmaz
akar gözyaşı geceyi uyutmaz
elden ne gelir yandım çaresiz
ne mutluluk gördüm yaradan
yaşıyorum ölü yarı bir yoktan
gülmez yüzüm acı dolu yandan
elden ne gelir yandım çaresiz
ne insanlar görürüm kendi
sitem dolu isyankâr yürekli
herkes bir yol tuttu ve gitti
elden ne gelir yandım çaresiz
dağ başında esen rüzgâr oldum
kaybettiğim umutlarda yoldum
şimdi yalnızlığın içine savruldum
elden ne gelir yandım çaresiz (ben)
C