adını bilmezdim en başta
ilk ne zaman gördüm de
bir düş buldum orda? bilmem.
kuşlar, beyaz bulutlar
ve mavi bir örtü.
seninle kesiştiğimiz tek düzlem,
seninle seviştiğimiz tek ülke,
uzaktan acını paylaştığım yer.
umudun ve bekleyişin çatısı,
düş kırıklığının ev sahibi.
ilk ne zaman gördüm de
bir düş buldum orda? bilmem.
yeryüzünde milyarlarca çanak çömlek,
kalbini bana çevreleyen duvarlar
insanlığın ham maddesi
belki aynı kaldırımında yürüdük
hayat verdiği çiçekleri kokladık.
üzerine bastık zaman aşırı
birlikte hor gördük, ezdik.
düştük de yaralandık üzerinde
derinliği yok, sadece yürüdük.
ilk ne zaman gördüm de
bir düş buldum orda? bilmem.
yetmiş yaşına bile gelse
hayat dolu kız çocuğunun teki.
annesi saçlarını tarıyor,
öyle huzurlu bir hali vardı.
utangaçlığı bir insan kadar
gözleri herkes kadar bal rengi.
bir şeye benzetsem onu, bir şeye
oldukça saydam, söyleyemem.
balıklar yüzüyor ama zehirlenmiyor
süregelen bendim içinde,
süregiden saydam bir nehirdi o.
ilk ne zaman gördüm de
bir düş buldum orda? bilmem.
K