Artık demir atma vakti,
Zaten liman ayrılığın acısıyla bitap halde,
Bende bir gemi olup orayı terketmeden lütfen kal de,
Çünkü gideceğim yerlerde bana yine yalnızlık dost olur,
Belki de ruhumun bedenimle acı adına raksı son bulur.
Hatıralar unutulmuş ne önemi var?
Bilirsin hâlâ her biri kalbimin köşesinde durur.
Atamam içimden onları ve gün geçtikçe can çektirir bedene,
Yıllarca kelam döksem biliyorum ki boşuna, aniden terkedene.
Dönmesi içinde elimde ki boşluğa sabret desem ne fayda?
Değilken artık bu aşkın adımları mutluluğa ulaşan rayda.
Artık biliyorum ki uğramaz tebessüm aslında en çok hakedene.
Ben de karalarım pişmanlığımı işte böyle her ayda.
Ve sükûnet içinde ağlatırım cümleleri hayatımı mahvedene.
Buruk bir kalbin yeniden inşaasındayım ve temeli pişmanlıktan ibaret,
Aylarca içimi döktüğüm o duvarlar bilemedim ki yaşamışlar ihanet.
Kaybettikleri bir teselliye muhtaçlar,
Çare vermiyor hayata döndürmek için uğraşlar,
Ve her satırın sonunda varken dayan ve sabret,
Gün geçtikçe kalp camlarını kırıyor yokluğunda atılan taşlar.
©ggurkann
G