Uzun zaman olmuştu adını yazmayalı bir kağıda.
Hasret kokan bir havada,
Masamın başında,
Anıyorken seninle o günlerimi...
Süzülüyorum hafiften içeri.
Ellerim benden habersiz,
Yazıyor
Yazıyor adını, bir kağıda.
Neydi ellerime hükmeden bu kudret?
Benlikten, şuurdan hâli miydi aşk duygusu?
Tutamadım kendimi, bıraktım o kutlu yolculuğa.
Gezinirken şuursuzca,
Bir anda bir köşeden, kapı ardından,
Görünüp kayboluyoruz.
Ya ben senin beline sarılmışım, ya da kolların boynumda...
Ya kapıda çiçek uzatıyorum sana, ya da sen kahve yapmışsın bir pazar günü klasiğimiz.
Bu görüntüler, duygular
Her defasında hapsediyor beni tabureme,
Kaldırtmıyor başımı.
Kararan lamba,
Örtüyor üzerimi.
Kararan lamba değil sevgili, umutlar.
Gelmiyor canımın içi o geçen yıllar.
©ünüvar
Ü