Bir sözünle açtı güneş karanlık bahçeme
Çiçekler ağladı mutluluktan gökyüzünü görünce
Bir sözünle soldu güller,gömüldüler toprağın içine
Güneşte batarmış dağların ufkundan gece çökünce
Duvarların arkasında ağlarken çığlık çığlığa günlerce
Siz gülüyordunuz karşımda üzülmeden saatlerce
Benim de kalbim vardı öldürüldü üç gün önce
Yapmayın artık kurudu gözlerim gözlerim nerde
Bir gün konuşmadın benle çiçeklerim soldu sarardı
Seni başkasıyla sarılırken gördüm için yandı
İşte o zaman anladım gelen mevsim sonbahardı
Son müzik çalıyordu "Elveda Bile Demedin" adlı
Uzanıverdim yere etrafım bomboştu rüzgar yorucu
Giyimdim beyazlara elimde bir avuç toprak sondu
Kapanıyordu cennetin iki kapısı birbirlerine doğru
Yürüyordum sessiz adımlarla geliyordu son yolcu
"Yazdığım ilk psikolojik kategorili şiirim..İnşallah beğenirsiniz.."
©krbszeki
K