Veda vakti geldi, gitmem gerekiyor.
Bu şehir, bana düşman olarak bakıyor.
Gecelerim, gündüzlerime pranga takıyor.
Her gece gözyaşlarım, benliğimi yargılıyor.
Sanki aciz bedenimden, ruhum firar etmiş.
Kalp çok yorulmuş, ritimleri kendini kaybetmiş..
Kanım tükendi, oysa kanım mürekkepmiş.
Çaresizlikten kurtulmak isterken, o bedenimde bir elbiseymiş.
Ne ektiysem onu biçtim bu hayatta.
Mutluluk ekmedim ki hiç, huzur olsun hasatımda.
Tohumları sulamasaydım keşke gözyaşlarımla.
Belki o zaman yaşardım bu şehr-i diyarda.
Şimdi sessizce kaçıyorum, bu şehirden.
Son bir damla süzülüyor, gamzelerime gözlerimden.
Yalnızlığıda alıp götürüyorum yüreklerden.
Elveda kelimesini bırakıyorum, son kez mürekkebimden.
"CCÖ"
©derthane
D