Zaman götürür çocukluğumu
tren rayları kadar soğuk düşlerimle,
şehrin nufusundan bir ben eksilir,
birde şiirlerim yanlızlığımın sandığında,
her adımda kül ederim sayfaları,
yaktıkca yanarak giderim,
yeni beyaz sayfalar açmak ümidim,
yeni şiirler yazmak hüzünün darağcında olmadan,
uçurumun kıyısında durmadan
yürümek istiyorum,
menekşe gülüşlü sabahlarda bol şekerli kahve,
akşamlarında demli çay huzur kokan,
balıkcı takaları geçiyor gönül denizimden,
ağları yanlızlığın simsiyah ellerinde alın teri,
geceleri şarkılar söyleyen deniz kızı,
fasıldan fasıla kadeh tokuşturan emekli komşular,
bense aşık olduğum zamanın şarkılarını söylüyorum,
bu boş dünyanın gittikce kirlenen yüreklerinden
kaçarak kendimi emekli ediyorum
©bhti61
B