Şimdi kırsam kalemimi
Aksa insanların nefretini kusar gibi bir çırpıda
Mürekkebim
Durdurur muyum hayatı
Düşünür müyüm bu keskin yalnızlığımı
Bıraksınlar artık ucunu tutamadığım hayatımı
Sonuna kadar avuçlarım kanarken
Nasırlaşmış anılarımın ağrılarını hissediyorum
Defterimin kendiliğinden olan çizgilerini
Düşüncelerimin uçlarıyla gecenin kasvetini düğümlüyorum
Bıraksalar kendimi, kendime kendi olmaktan daha çok kendini bilmektir demek isterdim kendimi bilmez bu kendime
Yine de o anlatır ben dinlerim kendi kendime
©ricoo
R