Ben gozyasiyim göz pinarlarindan akan,
Çoğu insan bilmez bendeki güzelliği,
Öyle her gözden akmam! Ancak gönlü merhamet kaplı olan, ruhu ferahlamayi arayan da akarım,
Ben aktıkça kalpteki;
Öfke gider, hırs gider, sinir gider, umutsuzluk gider...
Onun için darlandiginda, yorgun hissettiğin de, umudunu kaybettiğinde sakin yanlışa gitme, bana gel!
Gel ki aklın ve vicdanın sayemde rahatlasin,
huzur bulsun,
Dostum beni kötü hatirlama bu kadar güzelliğin hatırına.
©neffi
N