Belki En Büyük Hata Doğmaktı
Gecenin karanlığında, sessiz bir çığlık,
Yalnızlığın soğukluğunda, boğulmuş bir figür.
Belki de en büyük hata doğmaktı,
Bu dünyaya, bu acıyla tanışmaktı.
Her nefes bir ağırlık, her adım bir yük,
Kalbimde bir sızı, ruhumda bir yorgunluk.
Neşe bir yabancı, mutluluk bir düş,
Hayat bir cehennem, her an bir küskünlük.
Gözlerim kapalı, ama göremiyorum,
Kulaklarım açık, ama duyamıyorum.
Duygularım körelmiş, kalbim taş gibi,
Varlığım bir hiç, yokluğum bir hiç belki.
Belki de en iyisi hiç olmamaktı,
Bu dünyaya gelmeden, yokluğun huzurunda kalmaktı.
Acı çekmeden, sevmeden, sevilmeden,
Belki de en iyisi hiç var olmamaktı.
Ama kader denen zalim bir güç,
Beni bu dünyaya sürgün etti, bu bedene hapsetti.
Savaşmak zorundayım, pes edemem,
Belki bir gün, belki bir an, belki bir yerlerde...
Bu karanlıktan kurtulabilirim, bu acıyı yenebilirim,
Belki de en büyük hata doğmaktı,
Ama bu hatanın bedelini ödemek zorundayım,
Belki bir gün, belki bir an, belki bir yerlerde...
Aydınlığa ulaşabilirim, huzuru bulabilirim.
©yalnız63
Y