Yorgunum yaşamaktan,
Kaldı mı geriye umut tutunmaktan.
Kalp acır durmadan çalışmaktan,
Kimsesi yoktur onun acıyla ağlamaktan..
Ağlar çırpınır insanlara iyi gelmeye çalışır.
Kalp kırılır, tamir etmeye çalışan kişiler azalır,
Yorulur, insanları mutlu etmek için ömür mü tüketilir?
Belkide tek dostu kedi ve yıldızlardır..
Yıldızlar da solar sen olmadan,
Kaldı mı geriye kalp çarpmaktan.
Bir yüzü var ki akan sular durur,
Şayet kalptir bu birgün huzurla uyur.
Belkide hep vardı kalbimin bir yerinde;
Yıldızların arasında papatyaları bekleyen.
Dudaklarıyla yazı gözleriyle kışı getiren.
Kalbimi ısıtıp, hayatını veren
Küçük bir sarılmayla hayatımı değiştiren..
Mehmet Akif Akan
©akiff007
A