Bir zamanlar vardı, aşklar unutulmazdı, Gözler kalpleri okurdu, her bakış bir tuzak gibiydi. Gönül kalemi duyguları kağıda dökerdi, Satır satır şiirler yazılır, sevgi haykırılırdı.
Sevdiği için ölümü bile göze alırdı insan, Dağlar taşlar aşılır, imkansız denilen mümkün olurdu. Aşk fedakarlık isterdi, canını ortaya koymayı, Sevginin gücü her engeli aşardı, her zorluğun üstesinden gelmeyi.
Peki şimdi ne oldu? Aşk nerede kaldı? Neden kalpler bu kadar soğuk, neden ruhlar bu kadar yorgun? Zaman mı değişti, insanlar mı değişti, yoksa aşk mı bitti?
Belki de cevap bizde gizlidir, belki de biz unuttuk sevmeyi. Belki de kelimeler yetmez oldu duygularımızı anlatmaya, Belki de sevgiyi hak ettiği gibi yaşamayı beceremedik.
Ama umutsuzluğa kapılmayalım, aşk hala var, hala mümkün. Yeter ki kalplerimizi açalım, ruhlarımızı temizleyelim. Sevgiyi yeniden keşfedelim, eski güzel günlere dönelim.
Unutmayalım, aşk dünyanın en güzel çiçeğidir. Onu korumak, ona özen göstermek bizim elimizde. Sevgiyle yaşayalım, sevgiyle sevmeyi bilelim. Belki o zaman dünya daha güzel bir yer olur, belki o zaman aşklar eskisi gibi unutulmaz olur.
©hasanbey.
H