Şiirler yazardım eskiden,
Şimdi ne kaldı bana maziden,
Sokak başlarında üşüyen eller,
Virane ettiğin bahçemdeki;laleler , güller.
Mürekkebin kokusunu severdim eskiden,
Onca insan; ne söylerdi bizden,
Yolları ayrı ; düşer bunlar birbirinden ayrı,
İki gider bir düşerler, konuşmadan yürümeyi denerler.
Kağıtlar dizili, eksilmezdi eskiden,
Onca mana yükledik;ne kaldı sevgiden,
Yönünü kaybeden ruhlar ;birazcık şüpheli,
Beden yaşarken ; gözlerde ruhlar infaz edildi.
Kalem sırdaşım dı eskiden,
Hangi kelimeleri nakşetti dilimden,
Sen yazarken kağıda ;selam verirdi bendeki zatının şanına,
İki kelime arası ömürlük yol ,kalem ne yapsın ; ruhuna, gönlüne.
Okumayı , yazmayı severdim eskiden,
Tozlu raflar arasında ne kaldı senden,
Bir sayfa , geçmişin özeti,
Bıraktığın fotoğraf, gözlerin bizi hiç görmemişki.
©alayci
A