Yine beraberiz seninle Eva Hanım;
Bu sefer kesin bittik dediğimiz yerlerden çiçek açtık.
İkimize Nuh'un gemisinde yer yoktu,bizde suya battık.
Ne kadar değiştiğimi durmadan soruyorsun;
Unutma kar yağarken kirlenen yüzlerimiz bile yok artık.
Anlaman gerek artık Eva Hanım;
Acıların meskeni olduk,yaralar insanlarda ama acı bizde.
Oysa yakaladığımız balığı suya bahşetmiştik ikimizde.
Şu evrenin en başına dek çıkmak istedik;
Ama mecal ve umut yoktu berhava olan kalbimizde.
Gitme vaktimiz geldi Eva Hanım;
Bu yolun sonunda ne ölüm bekler bizi,ne de Tanrılar.
Biz her bitişi gördüğümüzde ensemizden tuttu sanrılar.
Artık ölmeye bile gücümüz yetmiyor biliyorsun;
Çünkü varlığımızın delili oldu bu bitmeyen sancılar.
©werther
Ü