Gece gündüz gezer durursun.
Yaralı ve ölüsun.
Kanatları yere savrulmussun.
Kime ne ettinde buralara ucustun.
Binbir gece geçse anlamazsın neler ettiğini.
Kaybettiğinde anlamışsın beni.
Her gece güvercin gelir oldu cama.
Sanki ben geldim içeri al der gibi.
Dalların mi kalmadi da düştün hayallerime.
Kaldıracak kimse bulamadın mi yamacında.
Gülünce bahar gelirdi dünyama.
Zifiri karanlığımda.
Sazlara kemanlara düşmüş yaşadıklarımız.
Cansız varlıklar bile dile geldi aglastilar.
Her telde tekrarlar sözlerim.
Dünyaya yayıldı sokak sokaklar söylenir oldu.
An gelir beni düşünürsün.
Böyle bilmediklerin kanatlarını kırar olmuş
diye mirildanir oldu.
Tam unutmusken duyarsın.
Rüzgar ve karanlık çöker hayatına.
O an bı başka eser kaybettiklerin.
Kulağında gitmez olur sesim.
Gözlerinde serap olurum.
Tam yere düşerken bir el uzanmaz sana.
Ne yaşıyorsun sende bilmiyorsun.
Ardından bir ses çığlık yere yığılmışsin.
Toplanmış etrafında beni aramissin.
Son sözün AFFET BENİ COK OZLUYORUM.
Bu son sözün olmuş.
Seni benden başka kimse anlamaz.
Nerden mi biliyorum iste o içindeki ses benim der.
Sanki senle saniyeler önce ayrıldık.
Artık her zaman yanimdayim kolunu soluna doğru goturmen yeterli.
Aldığı mektupla yıkılır.
Her an kalbi sızlar.
Gündüzleri geceleri uyuyamaz.
Ta ki eli elime degene kadar.
Şükür ki kabusmuş.
Sımsıkı sarıldım.
Öldürmeye mi karar verdin dedi.
Evet ama sevgimle.
.
©fetih
F