Sokağın başında ağır adımlar atıyorum,
Bugün biraz daha yavaş..
Eve yetişme telaşı yok içimde
Sokaktaki insanlar görünmüyor
Hepsi içindeki savaşta ölmüş gibi
Ayaklarının değdiği kaldırımlara sığınıyorum
Bir daha görememek acıtıyor içimi
Hiçbir zaman...
Seni her katrede düşlemek ve,
Gölgenin buralardan uçmuş olması garip geliyor
Eve yaklaşırken izmaritler geçmişi kirletiyor..
Çıkan duman hayallerimin rengini,
Tükendikçe hayatımı değiştiriyor.
Ciğerlerim kirlendikçe kalbim batıyor
Sigara içimi zehirliyor,sen ruhumu
Bahçenin kapısını görmek mutlu etmiyor
Ayaklarım geri geri giderken
Başka gidecek yeri olmamasının hüsranıyla
İleri gidiyor tekrardan
Yalnız kalacağını bile bile..
©birüya
B