Ey Esila...
Bu öfke şiirini yazdığım gün, gamdan dağları yüklendiğimi öğrendim
Yutkunduğum çıglıklarda evrenin ne kadar küçüldüğüne şahit oldum
Dünya, cebimi doldurmayacak kadar küçük ve değersizdi
Şimdi heybemi taşıran öfkeler var, gün yüzüne çıkmayı bekliyor
Şah damarımda beliren sicilim, bana ateşten gömlek giydirir
Kızgınlığım haddi aştı biliyorum, kavgalara acılarımı damıtığım ondandır
Asi bir ben arıyorum, sokak kaldırımlarında
Yalnızlıklar eskisi gibi tenha değil, kuytularda raks eder oldu
Bu aşk benim, tıpkı benim aşka ait olduğum gibi
Ey Esila...
Zamanı koynumda çalıyorum, vakitler beyaz ama ben siyah kesilmişim
Rengine duçar olmuş sevdanın, kent dervişliğini yaşıyorum
Esila, ozan benim, türkü benim, saz benim ama ben ben değilim
Korkarak yaşıyorum sevinçlerimi, titrek ritimli tebessüm provaları yapıyorum
Mahşerime gizlenmiş tüm ihlalleri azad eylemişim
Ardımda kırık bir his ve sisli prangaları miras bırakıyorum
Ey Esila....
H