Ey soluğu tükenmemişi sivri kenarlarında bile eğleyen.
Sürünerek şükrün bir yanından,tutarak keskin bir ucu
Bir uçtan başlayarak tüm hücreleri sımsıkı kavrayan merhem.
Şeffaflığı odaların mahremliğine örtülen incecik perde.
Görünmezliğin kıymetine evla birdenbire saçılan tane.
Ağırlığıyla ayrı kılınan,açlığa bereket doğuran aş.
Merhametin kuluçkasını ermeden bölmek mi?Olmaz!
Rüzgara denge bahşetmekte mahir,binlerce yıllık o taş.
Ey akla el verince örümcek ağına bahar sevkeden bahçe.
Islık veren her açıklıktan,tohumdan toprak fışkıran hayat .
Bir rüyadan kaç yaşam sürgün gidebilir uyanıp doğrularak?
Kader mi halihazırda boşluk yüklenen,şu gölge veren ayak?
Şimdi sen
Akşam aniden çöküverirse de herkesten önce,
Boşverme, aldır.
Sonsuz yaşamayanlar,harpte silah tutamayan korkaklardır.
...ay..
A