Kafamın içindeki binlerce düşünce ile sonlanıyor gecelerim
Hergün aynı insanlarda farklı kişiler tanıyorum
Yaşamak bu mu diye sorğulamadan geçemiyorum
Hissettiğim duyguları tanımakta zorlanıyorum
Kimim ben diyorum çoğu zaman , bu aynada gördüğüm yüz kime ait
Gögüs kafesim neden bu kadar dar
Nefeslerim neden bu kadar kesik
Ayaklarımın varmak istediği nokta neresi
Ellerimin buluşmak için can attığı o huddud nerede
Kafamın içinde ki binlerce hayalle savaşıyor düşüncelerim
Tıpkı bir savaş ortasında cephanesiz kalmış gibi
Donuk bir tavırla karşılıyorum bütün acıları
Sırtımda ki bütün hançer darbelerini hesaplayarak devam ediyorum yoluma
Acılarımın beni hiç olmayacağım birisine dönüştürmesinden korkuyorum
Korkuyorum çünkü bu ben değilim biliyorum
Hayat da bu kadar zalim olamaz değil mi
Kafamın içinde ki binlerce cümle ile bitiyor hecelerim .
Artık kendi kendine bir tenhada bile konuşmuyor iç sesim
Herşeyin hayırlısı diyip yoluna bakıyor gözlerim
Ve usulca son buluyor günlerim .
©edbytcihnm
E