eylülde yaralı bir kuş gibi muzdaripti adam
gözleri nemli, yüzü hüzünlü ve sisliydi
keder kokuyordu söyledikleri
bakışları yorgun ve bitkindi
eylülde hayaller gibi kırıktı adam
kırgındı, kızgındı
bütün yaşanmamışlıkları cebine doldurmuştu
ve elleri cebindeydi hep..
hep kırık bir sesle susardı
hep birilerine küsmüş
hep bir şeylere hasretmiş gibi yürürdü..
eylülde yaralı bir kuş gibi muzdaripti adam
yaşanmamış bir aşık mahkumuydu..
mağdurdu, mağrurdu
yaşanmamış bir aşkın karşısında mağluptu
kendine karşı mahcuptu adam..
Ki böylesine bir acı karşısında küçüktü,
öylesine küçücüktü,
ölesiye küçülmüştü farkında olmadan..
eylülde sızlayan bir soğuktu adam
kendini üşütür, kendine üşürdü..
elleri cebindeydi hep
parmak uçlarında hissederdi yalnızlığını
elleri boştu hep
elleri çaresizlik kokardı...
eylülde kalmış bir şehrin,
en ücra köşesinde yalnızdı adam
sustukları yalansızdı
hatırladıkça bir şeyleri,
yüreğine hep yara sızdı..
sızdıkça geçti, geçtikçe sızdı
ve o aşkın kadını..
yara geçtikçe, kalan izdi..
unutulmaya çalışıldıkça, hatırlanan gizdi..
gülünce kanatan,
kanattıkça daha da sevilen bir sevgiliydi..
yardı, yaraydı
hayattı,
ömürdü,
yaşam sebebiydi..
hep eylülde kalmış o şehrin
en kimsesiz yerinde
derin bir nefes alıp ve gırtlak sızlatan bir iç çekip
yeniden hatırlayınca,
şunu dedi adam;
''olmayınca olmuyor ama
olmayınca ölüyor insan...''
İsa Ulufer
D