Eylül bi mevsim gibi bakardın
kocaman gozlerinde kücucuk gülüslerin vardi
Insanlara insan diye degil melek diye yaklasirdin
Birgün melek degil seytan olduklarini anladın
kÖtü ellerinde bedeninde hic silinmeyen izler biraktı
Anne kurtar diyen nefesin sonsuzluga karıstı
Baba korkuyorum diyen dilin dondu kaldı
Toprak utandı sen onlari yasarken bisey yapamamaktan
gokyüzü yalvardı yapma diye
O melek diye
isitmedi gozleri donmüş canavar
Acımadı duymadı
Canı bi gram yanmadı
Ve işte toprak dayanamayıp seni sarmaladı.
Sonsuzluga dogru kanat cırptın
Elveda eylül
sende eylül mevsimi gibi soldun solduruldun
....Elveda
Y