Yırtık ayakkabılarım tozlu yolları delip geçer,
Aç karnım guruldar, umutlar içimde sessizce solar,
Soğuk duvarlar, sığınacak tek yerim,
Gözlerimde yaşlar, yüreğimde bir çöl susuz.
Bir lokma ekmek için başım öne eğilir,
Gururum incinir, kimse görmez bu hallerimi,
Çocuklarımın hayalleri, kırık dökük bir oyuncak,
Gelecek karanlık, bir sis bulutu gibi.
Zengin sofralarda şaraplar dökülürken,
Biz sokaklarda ekmek kırıntısı ararız,
Adalet nerede, diye haykırır içimdeki ses,
Bu dünya kimin, neden biz bu kadar eziliriz?
Ama pes etmem, direnişim devam eder,
Umutlarım tükenmez, bir gün güneş doğar,
Bir damla su bile olsa hayatın anlamı,
İnsanlık için savaşırım, daha iyi bir dünya için.
©hasanbey.
H