Bir perde aralığından bakıyorum sokağa,
manzaram kadar görüyorum anca,
sokağın efendisi bir lamba,
iki de serseri yarasa,
camımın önündeler yine,
bir sağa bir sola,
diğer bir yanda hüzünlü,
karanlık mı karanlık bir oda,
susmuş bir matem var sanki burada,
arada dönüyorum sokağa,
görmek istediklerimi değil,
sokağın gösterdiklerinide değil,
manzaram kadar görüyorum
her ne varsa orada...
yine küsmüyoruz yola,
kim görür ki iki serseri yarasa,
zenginler fakirlik derken,
biz kader diyoruz buna.
Y