Umut ekmeğim, mücadele yüreğimde bitmez,
Her gün biraz daha eksilir, yıpranır sabrım,
Yırtılır ayakkabılarım, dizimde derman kalmaz,
Açlıktan nefesim kokar, kimse bana acımaz,
Anlamadım arkadaş, bu nasıl bir hayat böyle?
Kimi tıka basa yer içer, milyon TL harcar,
Altın tabaklarda sunulur önüne nimetler,
İcraatı WC ile uyku arasında *****ır,
Hayatı geçer lüks içinde, sefasını sürer,
Oysa benim gibiler, bir ekmek için nice emek sarf eder,
Ayakkabısı yırtılana kadar, yaşamla boğuşur her gün mücadele.
Sokaklarda çiğnenen umutlar, gözlerde yorgunluk,
Bir parça ekmek için dökülen ter, her adımda ezilmişlik,
Görünmez bir zincirle bağlıyız, çıkmaz sokaklara,
Fakirliğin koynunda, sevdiklerinle yaralı kalır yürek,
Zenginlik gözlerde değil, yürekte büyüyen sevgiyle bulunur, belki de,
Ama ne zor gelir insana, yoksulluğun acısını her nefeste çekmek.
Geceleri soğuk, karanlık sokaklar sarar bedenimi,
Bir çorba, bir ekmek, bazen de kuru bir yatak,
Hepsi rüya gibi gelir; tutunacak bir dal arar gözlerim,
Lakin biliriz, bizden uzak, bize kapalı,
Kaderin ağırlığı omuzlarımda, yaşamın acı tadı dilimde,
Fakirlik, bir yara gibi, ruhuma işlemiş, derinlerde saklı.
©hasanbey.
H