Bir sahne bu dünya, geçip gider oyunlar, Perde iner birden, kalır yalnız anılar. Koştururuz durmadan, nefes nefese, Unuturuz aslı, bu fani denilen şeyse.
Mal mülk peşinde, gözler kamaşır, Kalpler taşlaşır, merhamet azalır. Unuturuz insanlığı, kardeşliği, Batarız benliğe, kör bir cehaletle.
Bir gün gelecek, tüm bu telaş bitecek, Toprak ana kucağına dönecek. O zaman anlarız, ne kadar boşmuş her şey, Kalıcı olan tek şey, vicdanda kalan izler.
©hasanbey.
H